Γυμνισμός και παιδί

Αν και δεν έχω ακόμα παιδιά, θα μιλήσω από προσωπική εμπειρία, μια και από μικρή είχα επαφή με τον γυμνισμό, οι γονείς μου ήταν γυμνιστές, και με έπαιρναν πάντα μαζί τους σε παραλίες γυμνιστών.

 

 

Τότε, πριν από 25 και παραπάνω, χρόνια πριν, πηγαίναμε στην Ραμνούντα. Πολλές φορές βρίσκαμε και παρέα εκεί, οι γονείς μου είχαν γνωριστεί και με άλλους γυμνιστές. Ήταν κι άλλο ένα ζευγάρι, που είχε ένα αγοράκι περίπου στην ηλικία μου και παίζαμε μαζί. Ακόμα όμως και σε διακοπές, εκτός Αττικής, θυμάμαι, και λίγο μεγαλύτερη, δεν ντρεπόμουνα να βγάλω κι εγώ το μαγιώ μου.

 

Το μικρό παιδί συλλέγει εμπειρίες και εικόνες από πολύ μικρή ηλικία. Μένουν στη μνήμη του οι εικόνες, και το πώς ένιωσε απέναντι σε ένα ερέθισμα του εξωτερικού κόσμου.

Αν όμως περάσει μια ηλικία, αν για παράδειγμα πάρεις έναν έφηβο σε παραλία γυμνιστών, χωρίς προηγούμενη επαφή με τον γυμνισμό, πιστεύω ότι το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να τον φέρεις σε δύσκολη θέση, και να εξάψεις την περιέργεια του. Προσωπικά, πιστεύω ότι αν οι γονείς μου με είχαν πάρει μαζί, όχι σε τόσο μικρή ηλικία, αλλά πχ κατευθείαν στα 12-13, χωρίς προηγούμενη επαφή με τον γυμνισμό, θα ένιωθα πολύ άβολα.. Σήμερα, οι γονείς μου ξέρουν ότι είμαι γυμνίστρια, αλλά νιώθω άβολα να πάω μαζί τους στην παραλία.

 

Έμαθα από μικρή να μην μου κάνει εντύπωση ή να μου προξενεί περιέργεια το γυμνό σώμα. Το αντιμετώπιζα όπως και το ντυμένο. Σαν κάτι απόλυτα φυσικό.

Άλλωστε το σώμα μας είναι κάτι απόλυτα φυσικό και δεν μπορώ να καταλάβω από ποια άποψη ενοχοποιείται τόσο πολύ το γυμνό σώμα. Δυστυχώς έχουμε κάνει ελάχιστη πρόοδο σαν κοινωνία. Οι νέες γενιές αντί να είναι πιο θετικές απέναντι σε αυτό, βλέπω ότι είναι πολύ πιο συντηρητικές από τις προηγούμενες γενιές, όσο κι αν φαίνεται να ισχύει το αντίθετο.

Αν πας σε μια παραλία γυμνιστών, οι περισσότεροι είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Είμαι σίγουρη ότι αυτό που λέω θα το έχετε προσέξει όλοι. Οι νέοι άνθρωποι βλέπω ότι αντιμετωπίζουν ενοχικά το σώμα τους.

Το βασικό είναι ένας άνθρωπος να νιώθει άνετα με το σώμα του. Να το αγαπάει και να το φροντίζει. Να το δέχεται με τα όμορφα του σημεία αλλά και με τις ατέλειες του. Τελειότητα δεν υπάρχει πουθενά στη φύση, ούτε στον άνθρωπο. Αν δεχτούμε αυτόν τον απλό κανόνα, θα είμαστε όλοι πολύ καλύτερα, απέναντι σε μια κοινωνία που δεν συγχωρεί ατέλειες, και πολύ περισσότερο φυσικά στη γυναίκα.

 

Σήμερα πρότυπα είναι τα καλλίγραμμα μοντέλα. Κάθε παρέκκλιση από αυτή την εικόνα, θεωρείται καταδικαστέα, από τον άγραφο νόμο των ανθρωπίνων σχέσεων. Κάθε διαφορετικότητα περιθωριοποιείται σύμφωνα με αυτόν, διαφορετικότητα σε όλα, όχι μόνο στην εμφάνιση φυσικά.

Πολλά κορίτσια –κυρίως- σε νεαρή ηλικία, φτάνουν σε ακρότητες, συχνά επικίνδυνες για την υγεία και τη ζωή τους, για να μοιάσουν στα- λάθος κατά τη γνώμη μου- πρότυπα που προβάλλει η κοινωνία. Η νευρική ανορεξία είναι πχ μια από αυτές τις συνέπειες.

Αν από μικρή ηλικία μάθουμε να αγαπάμε το σώμα μας και να το κρατάμε υγιές, θα μεγαλώσουμε και θα γίνουμε ευτυχισμένοι ενήλικες, αποκτώντας αυτοπεποίθηση. Πιστεύω ότι πολλές λάθος και κακές συμπεριφορές, πολλά προσωπικά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου ξεκινούν από την κακή εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Αντί να φροντίζει και να αγαπάει τον εαυτό του, τον υποβιβάζει και τον πολεμάει, και φέρεται και στους άλλους άσχημα, πιστεύοντας ότι εκείνοι τον απορρίπτουν, ενώ κάτι τέτοιο πιθανόν να μην ισχύει. Είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης το πώς αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και τους άλλους, πόσο δεκτικός είσαι απέναντι στον άλλο άνθρωπο και στη διαφορετικότητα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, ξεχωριστή προσωπικότητα και φέρεται διαφορετικά.

 

Προσωπικά, θεωρώ, ότι ο γυμνισμός με βόηθησε σε αυτό το κομμάτι. Στο να αποδεχτώ το σώμα μου, με τις ατέλειες του, να το αγαπήσω. Να νιώθω άνετα. Να μην ντρέπομαι για το ποια είμαι.

 

Είναι το Α και το Ω για μια ευτυχισμένη ζωή, η αγάπη και φροντίδα του σώματος μας και του εαυτού μας γενικότερα.